Klik bij ‘categorieën’ op een onderwerp dat je wilt gaan bekijken

Voldemort’s geschiedenis:

De ‘geboorte’ van Voldemort begon allemaal zo ongeveer zestig jaar terug.
Asmodom Mergel, Morfin Mergel en Merope Mergel wonen in een verwilderd huis, eigenlijk is ‘t meer een krot.
Ze zijn afstammelingen van Zalazar Zwadderich en Asmodom en Morfin praten meestal in Sisselspraak.
Asmodom, de vader van Morfin en Merope, behandelt Merope als vuil, aangezien Merope net niet een Snul is. En hijzelf doet niet veel (naar ik weet), en laat Merope het eten maken en alle andere huishoudelijke klusjes.
Morfin, de zoon van Asmodom, is zo’n beetje krankzinnig en praat veel met slangen, en heeft de rare gewoonte om (dode) slangen op de deur te spijkeren. Soms valt hij zo af en toe een Dreuzel aan in een dichtbijzijnd dorp, gewoon voor de lol.
Later werd Morfin opgepakt door het Ministerie van Toverkunst, samen met zijn vader, die verzet bood tegen het Ministerie.

Voordat Morfin en Asmodom opgepakt waren, deed Marten Vilijn vaak een rondje op zijn paard en wagen, samen met nog iemand.
Merope vond Marten Vilijn leuk en heel knap en keek vaak uit het raam om hem te zien.
Toen Asmodom van zijn zoon Morfin hoorde dat Merope vaak naar Marten Vilijn keek (op hetzelfde moment dat iemand van het Ministerie Morfin moest vertellen dat ie de wet had verbroken).
Asmodom werd daar heel kwaad om, en wilde Merope straffen/mishandelen (misschien zelfs vermoorden). De tovenaar van het Ministerie liet Morfin en Asmodom allebei oppakken.

Toen ze allebei waren opgepakt en Merope haar ‘vrijheid’ terughad, diende ze waarschijnlijk Marten Vilijn een Liefdesdrankje toe waardoor Marten Vilijn verliefd werd op Merope.
Dat draaide erop uit dat ze gingen trouwen, en later werd Merope zwanger van een kind.
Ze wilde het Marten Vilijn niet meer aandoen om steeds maar Liefdesdrankjes te geven, en stopte daarmee; met de gedachte dat Marten Vilijn nu wel echt van haar hield en ook vanwege het kind dat ze zou krijgen.
Maar niets was minder waar, Marten Vilijn die niet meer ”verliefd” was op Merope vertrok weer naar zijn oorspronkelijke woonplaats en ging weer wonen bij zijn ouders.
Merope was kapot van verdriet, en daardoor waren haar magische krachten afgenomen, en al zou die nog hebben, ze zou die niet meer willen gebruiken.
Merope had ondertussen geen geld meer. Ze kreeg het idee om het laatste erfstuk van haar familie, een halsketting van Zalazar Zwadderich, te verkopen aan Odius&Oorlof. Daar kreeg ze tien Galjoenen voor, ze had geen idee van de echte waarde van die ketting.
Op het laatst kwam ze aan bij een weeshuis, waar ze haar kind kreeg.
Het was een jongen en ze leefde nog net lang genoeg om zijn naam te geven: Marten Asmodom Vilijn. Genoemd naar haar ex-’echtgenoot’ en haar vader.
Na zijn naam gegeven te hebben, stierf Merope Mergel.

Marten groeide op in het weeshuis en wist niks van zijn ouders, alleen maar dat zijn moeder gestorven was na zijn geboorte en dat zijn vader haar verlaten had.
In het weeshuis groeide hij op en gedraagde zich als een tiran. Hij wist dat hij ‘speciaal’ was, en hij wist dat hij bepaalde krachten had. Hij was er ook achtergekomen dat hij met slangen kon praten.
Bij tripjes van het weeshuis als ze naar een dorp gingen, gingen ze ook lopen langs de zee.
Daar was ook een grot gelegen en onze Marten Asmodom Vilijn nam een paar kinderen met gebruik van toverkunst mee in een grot, om ze bang te maken en pijn te laten voelen met toverkunst. De kinderen zelf durfden er niks over te vertellen tegen anderen.

Dit alles ging zo’n beetje door tot op een dag een zekere Albus Perkamentus een bezoek bracht bij Marten. Hij vertelde Marten dat Marten een tovenaar was, en Marten geloofde dat meteen, en zei wat hij kon; anderen pijningen, tegen slangen praten en nog meer.
Perkamentus vertelde dat hij een leraar (van Transfiguratie) van de tovenaarschool was: Zweinstein.
Perkamentus gaf hem de brief waarop de benodigde schoolspullen stonden. Perkamentus bood aan om samen met Marten naar de Wegisweg te gaan, maar Marten zei enigzins fel dat hij alles alleen deed, en dus ook dit. Hij had geen hulp nodig zei hij en hij wilde ook niet afhankelijk zijn. Dit was al een karaktereigenschap van de komende Voldemort: Hij wilde afhankelijk zijn en had geen hulp nodig. (Perkamentus besloot by the way dat hij Marten in de gaten ging houden)

Zo kwam op een gegeven moment Marten in tweedehands gewaden en spulletjes aan op Zweinstein.
Hij was nog steeds nieuwsgierig naar zijn verleden en daarnaar op zoek.
Hij had gedacht dat zijn vader een tovenaar moest zijn, omdat als zijn moeder een heks zou zijn, dan zou ze niet gestorven zijn, maar toverkunst hebben gebruikt om in leven te blijven.
Maar Marten vond niks over zijn vader, en hij legde zich erbij neer dat niet zijn vader kon toveren, maar dat alleen zijn moeder dat kon.
Zodoende kwam hij aan informatie over zijn familie van moederskant.
Hij kwam er ook achter dat hij een afstammeling was van Zalazar Zwadderich, en dat die ook met slangen kon praten. Zo voelde hij zich heel verbonden met zijn afdeling Zwadderich, en dus ook met Zweinstein.
En toen… toen hoorde hij de legende van de Geheime Kamer.
Hij wist dat hij een afstammeling was van Zwadderich dus hij moest haast wel gedacht hebben dat hij hem dan ook zou kunnen openen.
Dat is hem ook gelukt, hij wist de Geheime Kamer te openen en liet het Monster (de Basilisk) vrij.
Het gevolg was één dode, namelijk Jenny, ook wel Jammerende Jenny genoemd.

In de tijd dat Marten de Geheime Kamer opende, ging hij een keer op bezoek bij het toenmalige schoolhoofd van Zweinstein: Professor Wafelaar.
Marten vroeg of hij op Zweinstein kon blijven omdat hij het weeshuis haatte, Wafelaar zei dat het misschien wel kon, maar nu niet, aangezien de Geheime Kamer regelmatig geopend was, en de school zo’n beetje in gevaar was.

Marten zelf was een talent in toveren, hij was super goed. Hij werd op het laatst ook nog eens Hoofdmonitor! Hij had een knap gezicht en was geliefd bij alle leraren en leraressen, behalve bij Perkamentus. Ook had hij veel ‘vrienden’, en ze noemden zich de Dooddoeners. En waarschijnlijk had Marten, die zijn Dreuzelnaam haatte, zijn naam waarschijnlijk al veranderd in Voldemort. Alleen zijn ‘vrienden’ (Dooddoeners) mochten die naam nog gebruiken.

Op een dag, toen hij een feestje had bij professor Slakhoorn, vroeg hij Slakhoorn aan het einde van het feestje wat Gruzielementen waren. Hij had daarover iets gelezen in een boek. Uit nieuwsgierigheid vroeg hij wat het was.
Toen antwoordde Slakhoorn dat een Gruzielement een voorwerp was waar je een stuk gespleten ziel instopte, zodat je zo’n beetje onsterfbaar werd. Je moest dan wel eerst een moord plegen en een spreuk uitspreken over een voorwerp dat je als Gruzielement wilde gebruiken. Als je dan ‘dood’ ging, bestond je nog wel, maar je leefde niet. Dat kwam dan door dat Gruzielement. Om weer ”op te staan uit de dood” had je een lichaam nodig.
Marten (die ondertussen de vrijgekomen Morfin [zijn oom] had vermoord en de ring had afgepakt) vroeg of je niet super-onsterfelijk werd als je zeven Gruzielementen maakte.
Slakhoorn schrok van alleen maar het idee, en vroeg aan Marten of die het geheim wilde houden en dit aan niemand anders te vertellen.

Marten (ik ga nu over op de naam Voldemort) studeerde af met de hoogste cijfers.
Iedereen verwachtte zo’n beetje dat Voldemort bij het Ministerie ging werken, maar tot hun verbazing ging hij bij Odius&Oorlof werken.
Hij verzamelde erfstukken van Zwadderich, Huffelpuf en Ravenklauw.
Van de ketting (of medaillon) , zijn dagboek en de ring van Zwadderich maakte hij Gruzielementen, en ook van erfstukken van Huffelpuf en/of Ravenklauw.
En waarschijnlijk maakte hij ook nog eens van Nagini (zijn slang) en misschien erfstukken van Huffelpuf en/of Ravenklauw Gruzielementen.
Dit bewijst dat Voldemort zich verbonden voelt met Zweinstein.

Later, toen Perkamentus schoolhoofd werd, ging Voldemort naar Zweinstein, en vroeg Perkamentus om de baan als leraar Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Maar Perkamentus weigerde, en sindsien rustte een ‘vloek’ op de die baan.
Voldemort’s bedoeling op Zweinstein was blijkbaar om waarschijnlijk meer Dooddoeners te krijgen, en om een ‘leger’ te bouwen voor duistere doeleinden.

Weer later hoorde Voldemort, die nu openlijk in oorlog was en de toverwereld terroriseerde, van de profetie van Zwamdrift.
Voldemort ‘volgde’ (volgens Perkamentus was dat zijn grootste fout die hij gemaakt had) de profetie
ook nog op en merkte Harry Potter, zoon van James en Lily Potter, als zijn gelijke aan.
Nu moest hij nog weten waar James en Lily zich schuilhielden, en Peter Pippeling verried de Potters aan Voldemort.
Op een nacht dook Voldemort op in de Halvemaanstraat (waar de Potters woonden) en vermoordde James Potter en Lily Potter. Maar toen hij Harry Potter wilde vermoorden, weerkaatste de vloek naar hemzelf en Voldemort werd losgescheurd uit zijn lichaam.
Dit was het einde van Voldemort’s macht en ”bestaan”.